¨(...) Έρχομαι για να υπακούσω την εντολή σου. Θέλω να μάθω την τύχη μου που είναι στα χέρια σου, αν μάθω αυτό  θα δώ και την θέση μου στην έδρα σου ? Εσύ είσαι τα μάτια μου τ αυτιά μου τα χέρια και τα πόδια μου και η γλώσσα μου. Θα καθαρίσω αυτα. Πρέπει να τα ετοιμάσω για σένα. Τα μάτια μου είναι λερωμένα κοιτάζουν σε μάυρες εικόνες σώσε με απο αυτά .  Απομάκρυνε απο κοντά μου ό,τι θα αποτελέσει εμπόδιο για να φτάσω σε σένα. Δεν μπορώ να αντέξω πια, δώσε μου δύναμη . Σε ανακοινώνω όλες μου τις αδυναμίες,  είμαι αδύναμος και αμήχανος απέναντι σου, προστάτεψε τα μάτια μου απο  το κακό. Να βλέπω τα όσα δεν φαίνονται και κρύψε αυτα που φαίνονται.  Βοήθησε με για να μην ακούω άσχημα πράγματα. Να ακούω μόνο εσένα και να κλείσουν τα αυτιά μου για τα πάντα που μιλάνε εκτός απο σένα. Θέλω να θυμάμαι μόνο εσένα. Καθάρισε τις λέξεις δίχως νόημα απο την γλώσσα μου. Κράτησε με μακρυά απο κόκκαλο και μαλί.Να λουστώ στην θάλασσα σου . Να πέφτει η βροχή σου στα μάτια μου. Κόψε τα χέρια και τα πόδια μου και μάθε μου να έρθω σε σένα δίχως βήμματα. Κόψε το λαιμό μου και σπάσε την μέση μου. Βγάλε τα ρούχα μου . Άφησε με δίχως βάρος και ρούχα. Πάρε ό,τι  περιττα έχω πάνω μου. Αφάνισε όσες ταυτότητες έχω. Σβήσε τις ταυτότητες αυτές και απλοποίησε με. Δεν έχω βούληση, τελειωσαν οι δυνάμεις μου , δώσε μου δύναμη. Θέλω να μοιάζω με σένα. Κάνε με διαφοερτικό απο ό,τι είμαι. Να μην λέω εγώ αλλά εσύ. Σε σένα έρχομαι . ¨Έρχομαι στην  πόρτα σου. Άφησα όλες τις πόρτες πίσω,  βγήκα απο όλα τα δωμάτια , παράτησα όλες τις εικόνες, πετάω τα ρούχα μου και εγκαταλείπω το φορτίο μου. Έρχομαι σε σένα βοήθησε με και εσύ. Κάνε με να έρθω  στον εαυτό μου, έρχομαι σε σένα. Κοιτάζω στη καρδιά σου. Έρχομαι στα μάτια σου, έλεγες οτι είμαι κόρη οφθαλμού για σένα. Πού είναι το φώς των ματιών μου? Τί το έκανες ? Γιατί επέτρεψες να σαπίσω στο άσχημο, σκοτεινό , σάπιο, εχθρικό και ιδιοτελές περιβάλλον,  στη μολυσμένη αυτή θάλασσα και τις λίμνες που βρωμάνε ? Και έλεγες πως δεν έχεις καρδιά και οτι κρύβεσαι μέσα στη δικιά μου καρδιά. Που είναι λοιπόν η υπόσχεση που έδωσες ? Γιατί  δεν μπόρεσα να τηρήσω την υπόσχεση μου ? Γιατί χάλασα τον όρκο μου ? Καταπάτησα τον όρκο μου εγω και επέστρεψα πίσω. Σε πρόδωσα και έφυγα απο δίπλα σου.  Δε σε γνώρισα, σε σκέπασα,σε σκόρπισα μέσα σε σύννεφα υποψιών, σε... σε... σε αγαπώ πολύ εγώ.  Μου λέιπεις  πολύ και  δεν μπορώ να αντέξω άλλο.
Πεθύμησα πολύ την κόρη μου, γιατί με άφησες με τον πόνο αυτό ?
Γιατί μου το έκανες αυτό ? Γιατί έκανες να πέσουν σκιές πάνω μου ? Γιατί πηγαινοήρθες στα κτήρια εκείνα, χρησιμοποίησες τα τηλέφωνα εκείνα, έκανες τα όσα είπαν οι άνθρωποι με τα γαλάζια κοστούμια, γιατί έριξες την φωτιά αυτή στο σώμα μου, γιατί με καίς ? Γιατί κάνεις να ματώνει η καρδιά μου ?
Καθάρισε το χέρι μου  απο αίμα, μη με κάνεις να αναγκαστώ  να χτυπήσω την καρδιά ή την πόρτα κανενός. Ξέρεις το χρώμα του σκεπάσματος που είναι πιο κοντά σε μένα είναι μαύρο. Πώς μπορώ να το σκίσω αυτό? Αν η πείνα ήταν κάτι που πωλούνταν στην αγορά δεν αγόραζα τίποτα άλλο εκτός απο εκείνο. Δεν θα  την προκαλούσα.  Θα έκοβα καθετί που θα άνοιγε την όρεξη της. Θα έκοβα  τον δρόμο της τα χέρια και τα πόδια της. Θέλω να εξαφανίσω αυτήν . Είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο πάνω στον δρόμο που οδηγεί σε σένα , πρέπει να τη εξαφανίσω. Πρέπει  να την σκοτώσω.

Ο υπάλληλος στο ρεσεψιόν κοιτάζει παράξενα. Καληνύχτα του λέω και αυτός με χαιρετά με το ύφος σαν να λέει ¨που θα μας  βρεί και κάποιος λογικός ¨.
Έξω ο ισχυρός βορειάς κάνει να παγώσει το αίμα μου. Δεν βγαίνει τσιμουδιά απο την πόλη. Και το χώμα σκεπάζει το χιόνι. Μας σκεπάζεις με την νύχτα , τα παιδιά και τους μπελάδες. Ανάβουν τα φώτα μόνο μερικών σπιτιών. Ανάβουν και τα φώτα στους δρόμους. Θυμάμαι τον στίχο  ¨ είδα να καίνε  την προσευχή ¨ . Στην πινακήδα γράφει Λεωφόρος Τζουμχουριέτ. Σταμάτησε η κίνηση και επικρατεί ηρεμία. Η ηρεμία είναι πιο γνωστή στην ψυχή. Ένα πιο ευνοικό καταφύγιο μεταξύ νύχτας και ημέρας... Στραβοπατώ, παραλίγο να πέσω. Περνώ την γέφυρα, μπαίνω στο πρώτο σοκάκι που οδηγεί στο τέμενος Εβλιγιά. Στα δεξιά είναι το πρατήριο ξηρών καρπών και αλκοολούχων ποτών Κουμρού.  Μυρίζει σάπιο. Μοιάζει  με πόλη που δεν την αγαπάνε οι κάτοικοι της. Δεν υπ’αρχει άλλη πόλη τόσο ασυντήρητη και υποταγμένη. Όταν είχα πάει στο Διγιαρμπακήρ πρίν απο χρόνια με είχαν κυριέψει οι σκέψεις αυτές. Έρχομαι στο τέμενος ,δεν υπάρχει κανείς. Είναι άδειο  το συντριβάνι. Το κενό έξω δεν γνωρίζει την μοναξιά μέσα  μου. Κάνει πολύ κρύο. Δεν αισθάνομαι τα αυτιά μου, βγάζω τη μάλλινη κουκούλα απο  το κεφάλι, ίδρωσαν τα μαλιά μου. Παγώνω ειλικρινά .  βγάζω  το παλτό μου , τα παπούτσια και τις κάλτσες μου.. Ανοίγω τη βρύση. Αυτό, όπως είναι μια προετοιμασία για  τον χώρο που μετα  απο λίγο  θα ικετέψω  για σένα, είναι και μια αυτοκάθαρση ταυτόχρονα. Το μυαλό μου λειτουργεί παράξενα. Εδω και χρόνια χρησιμοποιώ την λέξη αυτή. Μυαλό ,  τι  είναι , που βρίσκεται , σε τί ωφελεί και πως  λειτουργεί.  Συνεχώς και κάτι κιανούριο  έρχεται στο νού μου  , κουράζομαι με την ταχύτητα που έρχονατι θέλω να εγκαταλείψω αυτά, να απαλλαγώ...  Το νερό είναι αγνό . θα  καθαριστώ. Είναι όμως πολύ κρύο. Αρχίζω με το όνομα σου. Όταν λέω  το όνομα σου  ραγίζουν οι πόρτες και τα παράθυρα  στο στήθος μου . Κουνιέται η σκεπή του συντριβανιού. Κάνει πολύ κρύο παγώνουν και τα δόντια μου ακόμα. Πλένω τα χέρια και τα δάκρυα μου. Το νερό είναι διαυγές. Καθαρίζω τις  αισθήσεις μου.   Πως θα καθαρίσω το μυαλό μου ? που είναι το ιερό νερό , με εκείνο θα καθαρίσω το μυαλό μου ? Δείξε μου δρόμο δεν υπάρχει κανένα ίχνος εδω. Δώσε μου λίγο φώς δεν μπορώ να δώ μπροστά μου.  Ανάβουν τα φώτα αλλά δεν ωφελούν σε τίποτα. Το νερό τρέχει σαν να λέει είμαι πηγή της ζωής. Πλένω το στόμα μου. Διψάω. Το νερό με κάνει να σωπάσω. Πλένω την γλώσσα μου.
Καθαρίζομαι λοιπόν. Έρχομαι σε σένα.Έρχομαια καθαρά . Το νερό χύνεται στο χώμα. Το χώμα είμαι εγώ . Το χώμα είναι το σώμα μου. Το νερό η πηγή μου, το χώμα η ρίζα μου. Είμαι ανάμεσα απο δυο πηγές. Αν δεν υπήρχε το νερό θα με καθάριζε το χώμα. Πλένω τα χέρια μου. Όσο πλένω επιστρέφω στην πηγή μου. Καθαρίζεται το μυαλό μου όσο πλένω τα χέρια το πρόσωπο και τα πόδια μου. Το μυαλό μου επιστρέφει στη πραγματική αγνότητα. Απευθύνομαι στο μυαλό μου και λέω να παει στον τόπο ικεσίας, να  απαλλαγεί απο την πίστη  του. Πίστη σημαίνει συμβόλαιο και συμβόλαιο είναι δεσμός. Με συνδέσες στον εαυτο σου. Δεν μπορεί να το περιορίσεις μη προσπαθείς άδικα. Δεν μπορείς να περιοριστείς με καμία πίστη το αισθάνομαι αυτο. Εσύ είσαι παντού και πάντα. Ούτε χρόνος  είσαι ούτε χώρος. Είσαι το κάτι δίχως χώρο και χρόνο. Πλένω ξανά τα χέρια  και το πρόσωπο μου. Πλένω το μυαλό μου όχι το πρόσωπο μου. Μυαλό μου απαλλάξου απο την πίστη σου. Πές τον χρόνο που σου κάλεσε , μη σκέφτεσαι τι απάντηση θα  δώσεις. Και εσύ είσαι δεσμός  , βγές απο την μέση.  Ξέχασε  ό,τι έχεις μέσα σου . Πές μου οτι δεν μπορείς να δώσεις  τίποτα σε μένα . Εγκατέλειψε με. Κάνε πιο αγνό. Όπως εσύ χωράς μέσα σου το νερό. Πως συνδέεις το χώμα. Άφησε πια  τον περιορισμό. Ξέρω δεν μπορείς να μου απαντήσεις. Δεν έχεις να δώσεις μια απάντηση. Δεν θα μπορέσεις να με φωνάξεις το ξέρω. Απαλλάσομαι απο σένα όσο πλένω το πρόσωπο μου. Απομακρύνομαι απο σένα όσο πλένω τα χέρια το στόμα και τα πόδια μου. Τώρα είμαι στη σκιά του ονόματος σου το αισθάνομαι. Βλέπω το όνομα σου μόνο. Ξέρω οτι δεν θα αλλάξει τίποτα το να γνωρίζεις αυτό.  Μπορεί, ίσως η ύπαρξη μου είναι δυνατή μόνο με σένα. Τώρα μιλά το όνομα σου που είμαι  υπο προστασία του : Είμαι ο θεός σου, λέει... Ναι  αληθεύει ο λόγος σου. Όμως δεν μπορώ να σου απαντήσω. Μόνο μπορώ να πώ οτι είσαι ο μεγαλύτερος. Ναι, μόνο αυτό μπορώ να πω. Ο  Αλλάχ είναι μεγάλος λέω, δίχως να καταλάβω. Δεν μπορώ νά γνωρίζω την σημασία του ονόματος σου. Ξέρω οτι δεν μπορεί να γνωρίσει κάποιος εσένα. Μόνο μπροστά απο σένα ικετεύεται. Όλα τα ονόματα εννοούν εσένα. Δεν είναι αρκετό κανένα επίθετο για να εξηγήσει κανείς το μεγαλείο σου . Τίποτα δεν μπορεί να είναι πέραν απο σένα εσύ είσαι πέραν απο όλα.
Με κάλεσες να σε ικετέψω,  ήρθα λοιπόν είμαι στην πόρτα σου.
Μισοανοίγω την αλυσοδεμένη πόρτα με δυο φτερά. Δεν υπάρχει κανείς.
Δεν υπάρχει πολύ φώς μέσα. Κόβει το μαύρο σκοτάδι το φώς που μπαίνει απο τα παράθυρα. Έρχομαι κάπου κοντά στον χώρο του ιμάμη. Όσο περπατώ είναι σαν να κατεβαίνω απο τα σκαλοπάτια . Με καλείς για να πάρω το μερίδιο μου απο την συγχώρεση σου. Μειώνεις την ψυχή μου με κάνεις φτωχό . Μειώνεται το βάρρος πάνω μου. Σηκώνω τα χέρια μου κάθε φορά που σου απευθύνομαι και μένει πίσω αυτο που μου χαρίζεις. Βάζω στο δισάκι μου ό,τι μου δίνεις. Θέλω περισσότερο φως. Έχει όρια το δικό σου μεγαλείο ?  αυτό που δείχνεις στη συνάντηση αυτή είναι πιο μικρό απο το επόμενο που θα μου δείξεις. Δεν τελειώνει η αρετή  σου , αντιθέτως αυξάνεται .  Δεν παύεις να συγχωρείς. Γίνεσαι ολοένα και πιο μεγάλος. Είμαι σε σένα , με σένα , απέναντι σου. Θα μου μάθεις το μυστικό του γεγονός να κατευθύνομαι  στην κατεύθυνση προσευχής ( Μέκκα) . Σε σένα λέω ψυχή μου μη αποτελείς εμπόδιο με την ευγένια σου. Σε σένα λέω σώμα μου μην αποτελείς εμπόδιο με την πυκνότητα σου. Κατεύθυνση προσευχής που κρύβω μέσα μου σε σένα λέω  μην σκεπάζεις την κατεύθυνση προσευχής έξω.  Είσαι εκεί όπου και αν κοιτάξω. Χάνονται οι γραμμέ ς , οι γωνίες, μεταρέπομαι σε ενα στρόγγυλο πρόσωπο, το σώμα μου όλο μετατρέπεται σε πρόσωπο, αποτελούμαι απο πρόσωπο πια. Εσύ επαίνησες αυτό. Του είπες αγάπη μου. Η λέξη που του χάρισες κρύβει όλες τις λέξεις. Σε παρακαλώ με την έννοια όλων των λέξεων εκείνων. Κουβαλώ την Διαθήκη σου, το  Ευαγγέλιο, το Κοράνιο και την παλία  Διαθήκη. Ανοίγονται οι πόρτες και μπαίνω μέσα. Μια πόρτα  ακόμη . Μπαίνω. Μια  άλλη. Μπαίνω  , ανοίγει μια άλλη. Όσο ανοίγουν οι πόρτες ανοίγουν και τα μάτια μου. Έχει δυο πλευρές αυτό ένα κέντρο και ένας δεσμός που συνδέει τις δυο πλευρές. Εσύ το ονόμασες Φατιχά ( το πρώτο εδάφιο του κορανίου) ? Είναι  κατάκτηση αυτό.? Ανοίγεται όσο  διαβάζεται. Διάβασε  αυτό για να ανοιχτείς. Ανοίγονται τα πάντα τα τειχη , τα φώτα , οι λάμπες , οι γραμμές ,γυρίζει ο τρούλος. Δεν μοιάζει με τα φώτα που είδα νωρίτερα. Δημιουργείται ένας κύκλος απο φώς. Είμαι σε αυτό. Εκεί είμαι τώρα. Γυρίζω. Σηκώνωνται  τα πόδια μου επάνω.  Βγαινουν απο μόνο τους οι λέξεις απο το στόμα μου. Δεν γνωρίζω τι διαβάζω. Μόνο εσένα υπακούω και μόνο μπροστά απο σένα ικτεύω.. είμαι μέσα σε ένα κύκλο απο  ιερό φως. Γυρίζω. Διαβάζω όλα αυτά, ενω γυρίζω. Κοιτάζω  στις λέξεις που βγαίνουν απο το στόμα  μου .Πετάνε σαν σκόνι απο αστέρια. Κοιτάζω  χαμογελώντας. Βλέπω την καρδιά μου. Δεν μοιάζει όμως με κομμάτι απο κρέας είναι ένα κομματι φως. Η καρδιά μου φωτίζει σαν φανό. Χώρισες σε δυο το Φατιχά ? το μισό  κρατάς  για σένα και το άλλο μισό δίνεις σε μένα μήπως ? Θέλω  την βοήθεια σου όμως.  Με καλείς στον ισθμό εκείνο ? Αυτό σημαίνει αποκάλυψη ? Κρύβεις την σημασία του δημιουργού  και  του δημιουργηθέντα ? Μήπως κατέχει τα επτά χαρακτηριστικά σου αυτό? Η μια πλευρά πραγματοποιείται σε μένα και  η άλλη σε μένα ? Είμαι στη πρώτη θέση . Έκανα το πρώτο βήμα. Δεν φοβάμαι πια. Εξαφανίζεις τον φόβο μου. Είμαι στη πρώτη φάση της καθόδου. Είμαι μεταξύ του ουρανού κια της γής στο σημείο ικεσίας. Εδώ ενώνεται το ψηλό με το χαμηλό.  Ενώνωτια η γη και ο ουρανός. Ανεβαίνωντας απο την γη στον ουρανό περνάνε  απο τον ισθμό αυτό. Λοιπόν η δικιά  μου διπλή φύση. Ακούγωνται φωνές απο το στήθος μου .τρέμει το σώμα μου. Τι παθαίνω ?  φοβάμαι . Τι μου συμβαίνει Θεέ μου  πιάσε με. Γυρίζω πάλι. Περνάω μέσα απο ένα κύκλο ανοίγει ένα άλλο. Ζαλίζομαι, σηκώνομαι όρθιος. Λέω οτι άκουσε αυτόν που  τον ευχαρίστησε. Δεν βγαίνει όμως η φωνή μου. Αυτή η  φωνή  δεν είναι δικιά μου. Εσύ λές αυτό. Εσύ λές απο το δικό μου στόμα . Κατευθύνομαι κάτω και μετά ανεβαίνω σε σένα. Δημιουργείται ένας άλλος κύκλος. Με κυριεύει η επιθυμία να προσεγγίσω. Κατεβαίνω όπως εσυ. Ικετεύω σαν να κατεβαίνεις στον πρώτο ουρανό της γης στο εν τρίτο της νύχτας. Ικέτεψε να προσεγγίσεις λές  . Σε ακούω . Μου λές να ικετέψω. Μου λές έλα ένα βήμα εσύ να τρέξω εγω. Πως μπορεί να αντέξει η καρδιά μου σε αυτό. Ικετεύω.  Βάζω κάτω το μέτωπο μου .  Το μέτωπο μου αφήνω στα χέρια σου και όχι κάτω. Επιστρέφω στο χώμα .  Επιστρέφω στη ουσία μου. Μένω εκεί. Αισθάνομαι τα χέρια σου. Είναι μια θέση απο ιερό φως εδώ . Είναι ο τόπος που συνατηθήκαμε με σένα. Αισθάνομαι τη μυρωδιά  σου. Κοιτάζω  στα μάτια σου . Κρατά λίγο η συνάντηση. Μια  εμφανίζεσαι μια χάνεσαι . Δεν χάνεσαι εσύ αλλά δεν βλέπουν τα μάτια μου. Δεν φτάνουν τα μάτια μου για να σε δώ. Με καλεί κοντά το όνομα σου. Εσύ είσαι που παίρνεις την αγάπη και εγω σε αγαπώ. Αν ήμουνα ο αγαπημένος σου θα  μου έλεγες ικέτεψε μου είσαι κοντά μου. Μου είπες, ικέτεψε με να με προσεγγίσεις άρα είσαι εσυ ο αγαπημένος. Λύνωνται οι κόμβοι μέσα μου. Είμαι ελαφρός σαν πούπουλο. Δεν αισθάνομαι κανένα  βάρος. Δεν αισθάνομαι  την επιδερμήδα μου, το  σώμα μου και τα κόκκαλα μου. Δεν ξέρω το όνομα μου. Κρατάς απο το μέτωπο μου. Με πιάνει σφιχτά απο το μέτωπο. Δεν βρίσκει τελειωμό η αφθονία που περνά ανάμεσα απο τα χέρια σου.  Βλέπω  αυτόν που μου πήρε τα μυαλά. Είμαι μακρυά απο την επιρροή του πια.  Δεν μπορεί να μου κάνει τίποτα. Δεν μπορεί να με  επηρεάσει.  Υπάρχει ακόμα ένας κύκλος  και δεν μπορεί να περάσει απο εκεί. Καρφώθηκε έξω απο τη γραμμή σαν να πάγωσε. Με κοιτάζει και κλαίει,     

¨εσύ¨ λέω ¨έκλαιγες ¨.  Με μαγεύεις, μου λέει.  Όταν βάζεις εσυ κάτω στην γη το μέτωπο σου εγω δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Με ακινητοποιείς. Είσαι μακρυά πια απο την επιρροή μου.  Δεν μπορώ να σου κάνω τίποτα. ¨ εντάξει ¨ λέω   ¨γιατί κλαίς ¨ Σκέφτομαι τις στιγμές που δεν τον ικέτεψα. ¨ Σε ποιόν ¨ λέω . ¨Στόν Αδάμ¨λέει. ¨Εε... τί  υπάρχει σε αυτό . Δικιά σου επιλογή ήταν αυτή. Βλέπω την τύχη μου. Χάνεται... Η γή φιλά το μέτωπο μου.  Φιλάω την ουσία μου. Η ουσία μου με ακουμπά. Ο χώρος αυτός είναι τόπος συνάντησης με  την ουσία μου.  Σηκώνω  το μέτωπο μου και  ξαναακουμπάω.  Αυτή τη φορά  κρατά πιο πολύ. ¨Θεέ μου ¨ λέω, ¨δώσε φως στα μάτια μου¨, λάμπουν τα μάτια μου. ¨Δώσε  φώς στα χέρια μου¨. Λάμουν τα  χέρια μου. Καίνε σαν κάρβουνο τα χέρια  μου .  Λάμπει το μέτωπο μου.  ¨ θεέ μου δώσε ένα ιερό φως στο αυτί μου ¨ λέω. Ακούω μια φωνή. Αυτή είναι η δικιά σου φωνή. Θέλω να ακούσω μόνο την δικιά σου φωνή. Κάνε με να μη ακούω καμία άλλη φωνή.. Δώσε ιερό φως στα δεξιά μου και να λάμπω  παντού. Βρέχεται το μέρος που βάζω το μέτωπο μου. Κλαίω πολύ.  Η φωνή μου αντιηχεί στο τέμενος. Ακούω την φωνή μου. Η  φωνή μου ανακατεύεται στη φωνή σου. Κάνε με ιερό φως  λέω . Αντιηχεί η φωνή μου. Κάνε με ιερό φως λέω. Έρχονται  φωνές απο παντού.  Κάνε φως ιερό . Είσαι φώς ιερό λέω. Ακούγεται μια φωνή : Εσύ είσαι ιερό φως. Θέλω να γίνω εσύ. Αντιηχεί  η φωνή μου. Κάνε με εσυ θεέ μου. Η φωνή μου αντιηχεί πάλι. Κάνε με εσύ θεέ μου. Σιωπώ. Προσκρούει στο μέτωπο μου η φωνή σου : θα σε κάνω εγώ. Θεέ μου πάρε με , απο μένα για να δούν μόνο με σένα τα μάτια μου. Λές οτι με κάνεις εσύ . Ακούω την φωνή σου , με κάνεις εσύ. Σηκώνομαι όρθιος σιγά σιγά . Κάθομαι για τελευταία φορά. Δημιούργησες  σε έξι μέρες τον ουρανό και την γή. Δεν έμεινε κανένα εμπόδιο πια. Δεν αισθάνομαι το σώμα μου. Δεν αισθάνομαι τον εαυτό μου. Πιάνεις την καρδιά μου με τα χέρια σου. Την βλέπω ανάμεσα στα χέρια σου.  Μένουν μόνο τα μάτια μου.  Μόνο αυτό ξέρω. Δεν φαίνεται τίποτα άλλο εκτός απο σένα. Η τελευταία λέξη που βγαίνει απο το στόμα μου είναι ΧΟΥ .  Τελειώνο με τη λέξη  Χού . Δεν τελειώνει όμως, όλα αρχίζουν τώρα. Κάνω το πρώτο βήμα στη ζωή. Αφήνω προσεχτικά το πόδι μου. Εκεί ανοίγει το όνομα σου που δίνει ζωή. Μπαίνω απο την πόρτα εκείνη. Με σένα άρχισα , με σένα τελειώνω. Απο την μια   σκιά  του ονόματος σου, περνώ σε μια  άλλη έννοια του ονόματος σου. Σε χαιρετώ με το δικό σου όνομα. Χαιρετισμός  είναι  το όνομα σου. Χαιρετώ τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Εξαφανίζομαι πια. Θέλω να βρώ τον εαυτό μου μέσα στον χαμό εκείνο. Είναι καιρός να αποχαιρετισθούμε . Σε αποχαιρετώ. Με πήρες απο μένα, σε αφήνω. Άφησα τον εαυτό μου σε σένα και επιστρέφω. (...)¨